O rasie

Krótki rys historyczny

  Wszystkie te trzy odmiany tej samej rasy (Gryfon Brukselski, Gryfon Belgijski, Brabantczyk)  pochodzą od małego szorstkowłosego pieska “Smousje” występującego XVIII/XIXw w rejonie Brukseli, rasa ta nie zachowała się do naszych czasów. Jednakże rodowód gryfonika nie jest całkiem  jednoznaczy. W tworzeniu rasy  brały udział również małe odmiany spanieli, terier irlandzki, yorkshire terrier i mops. W Belgii, pieski przypominające gryfonika były ulubieńcami miejskich stangretów i dorożkarzy, nazywano je ”małymi ulicznymi łobuziakamim”. Trzymane były w stajniach i wozowniach, gdzie tępiły myszy i szczury. Wożone przez dorożkarzy, zostały zauważone przez wytworne damy i tak trafiły na salony.

W Belgii Klub Gryfona powstał w 1880 roku a w 1883 roku pierwszy raz zaprezentowano tę rasę na wystawie. Jednakże dopiero od 1885 r (od momentu pojawienia się gryfonika w Anglii i rozpoczęcia jego hodowli) można śledzić hiestorię rasy.  Gryfoniki stały się bardzo „luksusowymi” pieskami i zdobywały coraz więcej zwolenników wśród tzw. wyższych sfer. W 1896 roku Pani Handley Spicer założyła „Klub Miłośników Gryfona” a dwa lata później rasa została uznana przez English Kennel Club. Mimo zainteresowania się rasą, popularność tych piesków nie była aż tak wielka, jak tego oczekiwano. Prawdopodobnie dlatego, że nie była jednolita w typie. W Polsce gryfonik jest wciąż mało znany, chociaż w ostatnim czasie jego popularność wyraźnie wzrasta. Najwięcej hodowli gryfoników jest w USA, Skandynawii, Rosji i Czechach.

Temperament Mały damski piesek, inteligentny, pełen życia, sympatyczny, zwracający uwagę prawie ludzką ekspresją. Więcej informacji…